Zapisz swoję ulubione piosenki Skaldowie

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Gdy wstawałem to koguty jeszcze spały

razem ze mną wstawał szaro - bury świt

i ziewałem, gdy dziewczyny mnie pytały:

czemu znów ponury jestem, tak jak nikt



Coś ty taki dziwny, coś ty taki senny

coś ty taki sztywny, taki nocnociemny

czy nie widzisz nieba, jak się nam rozgwieżdża

widzę, widzę, widzę

tylko ja dojeżdżam



Żeby zdążyć, żeby zdążyć do pociągu

to był schemat, to był temat tamtych dni

inni śmieli się przy szafach i ping pongu

a mnie czekał senny peron w sennej wsi



Coś ty taki smutny, coś ty taki inny

coś ty taki nudny, kto jest temu winny

gdzie ty masz parasol, przecież będzie deszcz

rano było ładnie

widzisz, ja dojeżdżam



Aż tu dzisiaj pociąg uciekł mi ostatni

a ja na to, jak na lato, jedźże, hej

trzymam w ręce zawstydzone nieco kwiaty

lecz nie boję się ogromnej nocy tej



Coś ty taki wesół, coś ty taki jasny

czyś ty wiosnę przeczuł, powiedz, po przyjaźni

popatrz, jak już późno, czemu się nie żegnasz

pójdę ale jutro

przecież ja dojeżdżam

przecież on dojeżdża
























Nasze życie słone jak słone paluszki

Nie rzadko łykamy łzę do poduszki

Nie rzadko gubimy u solanki ster

I często w kabale pik jest, a nie kier



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Z naszej łajby jest daleko do nieba

I mniej tu karmelków niż wody i chleba

Nie rzadko przychodzi wieczorem się upić

A potem nad ranem głupio się wygłupić



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Więc pamiętaj, że gdy się skończy morze

Nie będzie tak z nami bracie mój najgorzej

Rozpalą się w sercach czerwone piecyki

I tak przypłyniemy aż do muzyki
























Na przęśle mostu człowiek stał

I przerażony patrzył w dół

Ze sobą skrzypce w pudle miał

I do spłacenia niemały dług

Ilekroć oczy zamknąć chciał

Powracał doń ten sam sen

Sen o podróży za wielką wodę

Po sławę i majątek



Do kraju gdzie przeciętny człowiek

Jak cesarz może żyć jeśli chce

Gdy zdecydował się na skok

Usłyszał głos, potężny głos

Nie po tom tobie talent dał Panie K.

Abyś na przęśle mostu stał Panie K.

Gdy przyjdzie Twoja pora

Mój anioł Cię zawoła

A teraz jazda ludziom grać

Gdy gra muzyka smutki idą spać

Jak ręką odjął z duszy znika strach



Gdy gra muzyka znowu tańczyć chcesz

I cały świat chce tańczyć też

Muzyka wielką siłę w sobie ma

Choremu sercu nagle zdrowie da

Gdy gra muzyka ludzie hojni są

Jak dzieci tak do siebie lgną 

Pęka łańcuch złości ludzkiej nieufności pada mur

Słońca w oczach świecą złote ruble lecą wprost do stóp

Wszelka zawiść znika na bukowych skrzypcach miłość gra



Czego jeszcze trzeba szampan w niebo strzela

Omdlewają dłonie wszystko ma swój koniec

I skrzypek co na moście stał

Dług spłacił kupił wielki dom

Z gwiezdnego worka, który nie ma dna 

Co jutro dla nas wyjmie los

A gdy nadziei pryśnie nić

Czas skrzypce wziąć do ręki i



Gdy gra muzyka smutki idą spać

Jak ręką odjął z duszy znika strach

Gdy gra muzyka znowu tańczyć chcesz

I cały świat chce tańczyć też

Muzyka wielką siłę w sobie ma

Choremu sercu nagle zdrowie da

Gdy gra muzyka to pracować lżej

I ludzie nam nie mówią nie



Gdy gra muzyka smutki idą spać

Jak ręką odjął z duszy znika strach

Gdy gra muzyka znowu tańczyć chcesz

I cały świat chce tańczyć też

Gdy gra muzyka w miejscu staje czas

Poeci piękni znów się budzą w nas

Nie wiedzieć czemu z oczu lecą łzy

Szczęście jak wiatr pcha się do drzwi

Chce się żyć!