Czarodzieje, czarodzieje

Po kieszeniach szklane kulki 

Czarodzieje, czarodzieje 

Od Paryża aż do Wólki

Chętnie w pałac kryształowy

Cztery kąty zamieniamy

Nie na grosze lecz na gwiazdy

Z dziewczynami w karty gramy

Czarodzieje, czarodzieje

Po kieszeniach szklane kule

I pytania i nadzieje

I uśmiechy jakie czułe

My dajemy w urodziny

Złoty księżyc zamiast roślin

Rozmarzają się dziewczyny

Obrażają się dorośli

Że wytrzymać z nami trudno

Mówią czasem ludzie obcy

Ale bez nas trochę nudno

Czarodzieje czyli chłopcy
























Odjechałaś tym pociągiem tak daleko

Tak daleko, gdzie się kończy prawie ziemia

Tam gdzie niebo z każdą chwilą coraz niżej, gdzie wiatr

Tak daleko, gdzie niczego prawie nie ma, o nie



Na wszystkich dworcach świata na ciebie będę czekał

W połowie zimy, lata, z początkiem każdej wiosny

Na wszystkich czekam dworcach świata



Odjechałaś tym pociągiem tak daleko

Tam, gdzie wiatry rysy twoje rozwiewają

I gdzie drzewa jak obłoki stoją białe, jak śnieg

Tak daleko, gdzie niczego prawie nie ma, o nie



Na wszystkich dworcach świata na ciebie będę czekał

W połowie zimy, lata, z początkiem każdej wiosny

Na wszystkich czekam dworcach świata