Nie widzę ciebie w swych marzeniach

Dokąd odeszłaś w dzień ten nie wiem

Szaloną chmurą płyną ludzie

Dzień się zaczyna, dzień bez ciebie



Ciemnieje ludzi wielka chmura

W ulicach nagle rozjaśnionych

I nie wiem gdzie jest moje miejsce

I nie wiem, w którą pójdę stronę



Krzyczą wystawy nowych sklepów

W ulicach nagle rozkręconych

Tak łatwo minąć się w pośpiechu

I nie wiem, w która pójdę stronę



Być może jesteś tą dziewczyną

I wczoraj byłem znów u ciebie

Szaloną chmurą płyną ludzie

I dokąd pójdę jeszcze nie wiem



Być może wracam tą ulicą

Być może chodzę tak bez celu

I nie wiem w którą pójdę stronę

I dokąd pójdę jeszcze nie wiem



Nie widzę ciebie w swych marzeniach

Dokąd odeszłaś w dzień ten nie wiem

Szaloną chmurą płyną ludzie

Dzień się zaczyna dzień bez ciebie
























W oczy mi patrzysz wciąż tak samo,

jak w tysiąc pierwszym roku rano,

kiedy trzymałem cię za ręce

i pieśń weselną nam śpiewano.



Myślę o tobie wciąż tak samo,

jak myślał książę, z którym nieraz

zrywałaś pierwsze liście z drzewa,

nadworną będąc jego damą.



Miłość przez wieki się nie zmienia,

kamień, jak był, tak jest z kamienia,

rzeka, jak była, tak jest rzeczna

i wieczna miłość jest odwieczna.



W oczy mi patrzysz wciąż tak samo

i miłość w oczach moich czytasz,

jak mnie żegnałaś, tak mnie żegnasz,

jak mnie witałaś, tak mnie witasz.