Na Żeraniu są ogródki

kozy noszą długie bródki

na zabawę do świetlicy

idą chłoporobotnicy

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo

tak mówiła matka do mnie:

czy po ojcu masz, czy po mnie

żeś ty takie, daję słowo

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo



Na Żeraniu za kominem

wdzięcznie pasą się motyle

niedaleko już do Narwi

tam kaczeńców dzikich narwij

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo

czy to willa, czy to chata

czy ze świata, czy do świata

czy grudniowo, czy lipcowo

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo



Mnie nie martwi wcale to zbyt

że gdzie Żerań i Motozbyt

tam się chaber śmieje błogo

pasikonik tupie nogą

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo

czy to miasto, czy to sioło

rude maki szumią wkoło

ale miło, ale zdrowo

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo
























Nasze życie słone jak słone paluszki

Nie rzadko łykamy łzę do poduszki

Nie rzadko gubimy u solanki ster

I często w kabale pik jest, a nie kier



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Z naszej łajby jest daleko do nieba

I mniej tu karmelków niż wody i chleba

Nie rzadko przychodzi wieczorem się upić

A potem nad ranem głupio się wygłupić



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Więc pamiętaj, że gdy się skończy morze

Nie będzie tak z nami bracie mój najgorzej

Rozpalą się w sercach czerwone piecyki

I tak przypłyniemy aż do muzyki