Nasze życie słone jak słone paluszki

Nie rzadko łykamy łzę do poduszki

Nie rzadko gubimy u solanki ster

I często w kabale pik jest, a nie kier



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Z naszej łajby jest daleko do nieba

I mniej tu karmelków niż wody i chleba

Nie rzadko przychodzi wieczorem się upić

A potem nad ranem głupio się wygłupić



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Więc pamiętaj, że gdy się skończy morze

Nie będzie tak z nami bracie mój najgorzej

Rozpalą się w sercach czerwone piecyki

I tak przypłyniemy aż do muzyki
























Dwudziesty szósty taki dzień

Zwyczajnie kocham powiesz jej

I choć to taki najzwyklejszy czas

Dwudziesty szósty kochasz raz



Ref.

I chociaż tyle ulic, tyle dróg

I chociaż o miłości tyle słów

Wołałem zawsze Ciebie 

Wiosną, latem w środku zimy

Tylko Ciebie będę szukał

Tylko Ciebie będę wołał tak



Dwudziesty szósty padał deszcz

Dwadzieścia sześć szumiało drzew

Mówiłaś, że swojego chłopca masz

Dwudziesty szósty to już raz



Ref.

I chociaż tyle ulic...



Dwudziesta szósta była noc

Gdy powiedziałaś właśnie to

Że choć dwadzieścia sześć nad nami gwiazd

Naprawdę kochasz pierwszy raz



Ref.

I chociaż tyle ulic...