Nasze życie słone jak słone paluszki

Nie rzadko łykamy łzę do poduszki

Nie rzadko gubimy u solanki ster

I często w kabale pik jest, a nie kier



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Z naszej łajby jest daleko do nieba

I mniej tu karmelków niż wody i chleba

Nie rzadko przychodzi wieczorem się upić

A potem nad ranem głupio się wygłupić



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Więc pamiętaj, że gdy się skończy morze

Nie będzie tak z nami bracie mój najgorzej

Rozpalą się w sercach czerwone piecyki

I tak przypłyniemy aż do muzyki
























Jeszcze przed chwilą byłaś u mnie

I nic się nie zmieniło tu

Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów



I zostawiłaś trochę ciszy

Którą rozumiem tylko ja

A ona stoi w tym pokoju

A ona twoje rysy ma



Przyniosłam jeszcze trochę słońca

Razem z kwiatami na twój stół

Abyś pomyślał choć przez chwilę

Że nic się nie zmieniło tu



I zostawiłam tam na stole

Nienapisany długi list

I zostawiłam obok Ciebie

To puste miejsce więcej nic



Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów

Jak bym na chwilę tylko wyszła

Jak by się nie zmieniło tu