Nasze życie słone jak słone paluszki

Nie rzadko łykamy łzę do poduszki

Nie rzadko gubimy u solanki ster

I często w kabale pik jest, a nie kier



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Z naszej łajby jest daleko do nieba

I mniej tu karmelków niż wody i chleba

Nie rzadko przychodzi wieczorem się upić

A potem nad ranem głupio się wygłupić



My jesteśmy marynarze z morza łez

Nasze życie niewesołe jest

My płyniemy od zatoki do zatoki

A w zatoce czeka smutek jednooki



Ale obok razem z nim

Czeka ciepłych domów dym

Czeka miłość, biały ląd

Jakże niedaleko stąd



Więc pamiętaj, że gdy się skończy morze

Nie będzie tak z nami bracie mój najgorzej

Rozpalą się w sercach czerwone piecyki

I tak przypłyniemy aż do muzyki
























Zapomniane słowa, niewygrane dźwięki

Zbudzone w taką noc czarowną wibrują w Twoim sercu

Słuchaj jak migocą gwiazdy z księżycami



Nie pozwól zgasnąć im, niech ta muzyka brzmi

Wtopiona w naszą harmonię

Ja z Tobą, Ty ze mną i jasna nawet ciemność

Dwa serca w zachwycie, a wkoło samo życie



Nie porzucajmy słów, słów, którymi oddychamy

Nie zostawiajmy snów, przecież białymi są żaglowcami

Nie zatapiajmy ich, do brzegu kiedyś dopływamy 

Przed nami piękne dni, co po nas, co nad nami



Ile takich chwil, kiedy czujesz, jak zapadasz w dobry sen

Spokojny, symfonia Twego ciepła

Kiedy słońce budzi kwiaty z dziewczynami



Nie pozwól zwiędnąć im, niech ta muzyka brzmi

Wtopiona w świata harmonię

Ja z Tobą, Ty ze mną i jasna nawet ciemność

Dwa serca w zachwycie, a wkoło samo życie



Nie porzucajmy słów, słów, którymi oddychamy

Nie zostawiajmy snów, przecież białymi są żaglowcami

Nie zatapiajmy ich, do brzegu kiedyś dopływamy 

Przed nami piękne dni, co po nas, co nad nami