Jeszcze przed chwilą byłaś u mnie

I nic się nie zmieniło tu

Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów



I zostawiłaś trochę ciszy

Którą rozumiem tylko ja

A ona stoi w tym pokoju

A ona twoje rysy ma



Przyniosłam jeszcze trochę słońca

Razem z kwiatami na twój stół

Abyś pomyślał choć przez chwilę

Że nic się nie zmieniło tu



I zostawiłam tam na stole

Nienapisany długi list

I zostawiłam obok Ciebie

To puste miejsce więcej nic



Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów

Jak bym na chwilę tylko wyszła

Jak by się nie zmieniło tu
























Trochę mi brak, trochę mi brak, babci Ludwiki

Przed każdym zawałem stawiała kabałę słuchała poważnej muzyki

Była cnotliwa, była wstydliwa, ach jakże, ach jakże jej brak

Dziadek mój czekał wiosnę, lato, jesień, zimę

Wiosnę, lato, nim powiedziała tak.



On czekał, on czekał i widział ją we snach

A Ty jesteś, a Ty jesteś, taka nowoczesna

Nie całuj mnie pierwsza, nie całuj mnie, czasami powiedz coś do wiersza

Nie będę śmiał się nie, nie patrz mi w oczy tak odważnie



Ja ci to mówię najpoważniej: będzie źle

Nie całuj mnie pierwsza, nie całuj mnie

Bądź tylko wierniejsza, pokocham cię

Pokocham cię...



A tak to mi brak, trochę mi brak, babci Ludwiki

Chodziła co wtorek na podwieczorek i miała do kolan buciki

Była cnotliwa, była wstydliwa, ach jakże, ach jakże jej brak

Dziadek mój czekał wiosnę, lato, jesień, zimę

Wiosnę, lato, nim powiedziała tak.



On czekał, on czekał i widział ją we snach

A Ty jesteś, a Ty jesteś, taka nowoczesna

Nie całuj mnie pierwsza, nie całuj mnie, czasami powiedz coś do wiersza

Nie będę śmiał się nie, nie patrz mi w oczy tak odważnie



Ja ci to mówię najpoważniej: będzie źle

Nie całuj mnie pierwsza, nie całuj mnie

Bądź tylko wierniejsza, pokocham cię

Pokocham cię...