Jeszcze przed chwilą byłaś u mnie

I nic się nie zmieniło tu

Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów



I zostawiłaś trochę ciszy

Którą rozumiem tylko ja

A ona stoi w tym pokoju

A ona twoje rysy ma



Przyniosłam jeszcze trochę słońca

Razem z kwiatami na twój stół

Abyś pomyślał choć przez chwilę

Że nic się nie zmieniło tu



I zostawiłam tam na stole

Nienapisany długi list

I zostawiłam obok Ciebie

To puste miejsce więcej nic



Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów

Jak bym na chwilę tylko wyszła

Jak by się nie zmieniło tu
























Na Żeraniu są ogródki

kozy noszą długie bródki

na zabawę do świetlicy

idą chłoporobotnicy

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo

tak mówiła matka do mnie:

czy po ojcu masz, czy po mnie

żeś ty takie, daję słowo

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo



Na Żeraniu za kominem

wdzięcznie pasą się motyle

niedaleko już do Narwi

tam kaczeńców dzikich narwij

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo

czy to willa, czy to chata

czy ze świata, czy do świata

czy grudniowo, czy lipcowo

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo



Mnie nie martwi wcale to zbyt

że gdzie Żerań i Motozbyt

tam się chaber śmieje błogo

pasikonik tupie nogą

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo

czy to miasto, czy to sioło

rude maki szumią wkoło

ale miło, ale zdrowo

ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni to, ni sio, ni owo