Jeszcze przed chwilą byłaś u mnie

I nic się nie zmieniło tu

Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów



I zostawiłaś trochę ciszy

Którą rozumiem tylko ja

A ona stoi w tym pokoju

A ona twoje rysy ma



Przyniosłam jeszcze trochę słońca

Razem z kwiatami na twój stół

Abyś pomyślał choć przez chwilę

Że nic się nie zmieniło tu



I zostawiłam tam na stole

Nienapisany długi list

I zostawiłam obok Ciebie

To puste miejsce więcej nic



Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów

Jak bym na chwilę tylko wyszła

Jak by się nie zmieniło tu
























Odjechałaś tym pociągiem tak daleko

Tak daleko, gdzie się kończy prawie ziemia

Tam gdzie niebo z każdą chwilą coraz niżej, gdzie wiatr

Tak daleko, gdzie niczego prawie nie ma, o nie



Na wszystkich dworcach świata na ciebie będę czekał

W połowie zimy, lata, z początkiem każdej wiosny

Na wszystkich czekam dworcach świata



Odjechałaś tym pociągiem tak daleko

Tam, gdzie wiatry rysy twoje rozwiewają

I gdzie drzewa jak obłoki stoją białe, jak śnieg

Tak daleko, gdzie niczego prawie nie ma, o nie



Na wszystkich dworcach świata na ciebie będę czekał

W połowie zimy, lata, z początkiem każdej wiosny

Na wszystkich czekam dworcach świata