Jeszcze przed chwilą byłaś u mnie

I nic się nie zmieniło tu

Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów



I zostawiłaś trochę ciszy

Którą rozumiem tylko ja

A ona stoi w tym pokoju

A ona twoje rysy ma



Przyniosłam jeszcze trochę słońca

Razem z kwiatami na twój stół

Abyś pomyślał choć przez chwilę

Że nic się nie zmieniło tu



I zostawiłam tam na stole

Nienapisany długi list

I zostawiłam obok Ciebie

To puste miejsce więcej nic



Te same w oknie pelargonie

Te same kwiaty kwitną znów

Jak bym na chwilę tylko wyszła

Jak by się nie zmieniło tu
























W oczy mi patrzysz wciąż tak samo,

jak w tysiąc pierwszym roku rano,

kiedy trzymałem cię za ręce

i pieśń weselną nam śpiewano.



Myślę o tobie wciąż tak samo,

jak myślał książę, z którym nieraz

zrywałaś pierwsze liście z drzewa,

nadworną będąc jego damą.



Miłość przez wieki się nie zmienia,

kamień, jak był, tak jest z kamienia,

rzeka, jak była, tak jest rzeczna

i wieczna miłość jest odwieczna.



W oczy mi patrzysz wciąż tak samo

i miłość w oczach moich czytasz,

jak mnie żegnałaś, tak mnie żegnasz,

jak mnie witałaś, tak mnie witasz.